نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

بازار بنزین دنیا به هم می ریزد؟

قیمت بنزین مستقیماً با قیمت نفت خام ارتباط دارد.اخیرا قیمت نفت خام در بحبوحه تنش‌های ژئوپلیتیکی در خاورمیانه و نگرانی‌ها درمورد رکود اقتصادی مربوط به جنگ تجاری چین و آمریکا ناپایدار شده است.

 بازار جهانی نفت خام چند سال است با عرضه بیش از حد نفت مواجه شده ولی اقداماتی مانند قرارداد کاهش تولید اوپک و تحریم های آمریکا بر ونزوئلا و ایران تمرکز بازار را به بخش تقاضا تغییر داده است.

 دورنمای رشد اقتصادی جهان به خاطر جنگ تجاری چین و آمریکا کاهش یافته و باعث کاهش تقاضا شده است. بنزین یکی از مهمترین نشانگرهای بخش تقاضاست که الگوی مصرف در اقتصاد آمریکا و سایر کشورها را در مورد سرعت رشد در بازار نشان می دهد. حدود ۱۰ درصد تقاضای بنزین جهان از طرف آمریکاست.

عامل اولیه ای که بر تقاضای هر کالایی تاثیر می‌گذارد، قیمت آن است و قیمت بنزین مستقیماً با قیمت نفت خام در ارتباط است. تقاضای بنزین هم ارتباطی بالعکس با قیمت آن دارد.

 طبق گزارش اداره اطلاعات انرژی آمریکا، تقاضای بنزین در ۲۰۱۸ به طور متوسط حدود ۹.۳۲ میلیون بشکه در روز بود در حالی که میانگین قیمت بنزین حدود ۶۲.۱۹ دلار در هر بشکه بود.

 در ۲۰۱۹، میانگین تقاضای بنزین ۹.۴ میلیون بشکه در روز ثبت شد و قیمت پایین نفت خام باعث کاهش قیمت بنزین تا حدود ۵۸.۵۰ دلار در هر بشکه شد.

 بنابراین می توان گفت گرچه رشد اقتصادی آمریکا کندتر شده ولی تقاضای بنزین به خاطر کاهش قیمت آن نسبت به سال قبل افزایش یافته است.

 یک عامل اساسی دیگر برای یک کالا سطح ذخایر در دسترس آن در بازار است و در مورد بنزین، پالایشگاه ها در فصل اوج مصرف تابستان در آمریکا بنزین  بیشتری برای تأمین افزایش تقاضای احتمالی تولید می کنند.

 در سال ۲۰۱۹، میانگین تقاضا در فصل رانندگی تابستان ۹.۶۳ میلیون بشکه در روز ثبت شد که یک درصد پایین‌تر از تقاضا در سال قبل بود. ذخایر بنزین در سپتامبر و اکتبر یعنی زمان تعمیر و نگهداری پالایشگاه ها کاهش می یابد و همچنین فصل طوفان تقاضا برای این محصول را پایین می آورد.

 تولید ناخالص داخلی هم یک عامل تعیین کننده در تقاضای بنزین است چون یکی از اجزای اصلی محاسبه تولید ناخالص داخلی، هزینه های فردی شهروندان یک کشور است.

 در آمریکا تغییر تولید ناخالص داخلی ارتباطی مثبت با میانگین تقاضای بنزین دارد. تولید ناخالص داخلی آمریکا در سه ماهه دوم ۲۰۱۹ ، ۲ درصد بود در حالی که سال گذشته در همین زمان ۴.۲ درصد ثبت شد.

 به همین ترتیب تقاضا برای بنزین در ژوئن ۲۰۱۸ ، ۹.۵۱ میلیون بشکه در روز بود که بیشتر از تقاضا در سه ماهه دوم ۲۰۱۹ با ۹.۴۸ میلیون بشکه در روز ثبت شد.

 تعداد کل خودروهای سبک بنزین سوز هم یک عامل مهم در تعیین تقاضای بنزین است. آخرین اطلاعات وزارت بازرگانی آمریکا نشان می دهد تعداد کل این خودروها که در اوت ۲۰۱۹ فروش رفته ۱۷.۵۳ میلیون واحد است در حالی که خودروهای فروخته شده در اوت ۲۰۱۸ ، ۱۷.۳۶ واحد بود.

به این ترتیب، تقاضای بنزین آمریکا در اوت ۲۰۱۸ ، ۹.۷۵ میلیون بشکه در روز بود در حالی که در اوت ۲۰۱۹ افزایش یافت و به ۹.۷۷ میلیون بشکه در روز رسید. بنابراین تقاضای بنزین ارتباط مستقیم با کل خودروهای فروخته شده دارد.

 در آخر میتوان گفت قیمت نفت خام و تاثیر جنگ تجاری بر قیمت بنزین راه را برای تقاضای بنزین در آینده ناهموار می کند. گرچه عوامل تعیین کننده تقاضا کندتر شده اند ولی انتظار می رود با حل و فصل جنگ تجاری بین چین و آمریکا ، تقاضا افزایش یابد.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

پیش‌بینی افزایش قیمت نفت تا ۳۲۵ دلار در صورت بسته شدن تنگه هرمز

به گزارش خبرگزاری تسنیم  به نقل از اویل پرایس، امکان تلاش ایران برای بستن تنگه هرمز به روی حمل و نقل نفتکش‌ها در هفته‌های اخیر افزایش یافته است و به همان اندازه احتمال جنگ خلیج فارس هم وجود دارد، مخصوصاً پس از سقوط یک پهپاد آمریکایی در ۲۰ ژوئن توسط ایران.
تهران تهدید کرده اگر مورد حمله نیروهای آمریکایی قرار بگیرد، متحدان آمریکا در منطقه هم ضربه سنگینی خواهند خورد.

اگر ایران نتواند نفت خود را صادر کند، این کشورها هم نمی‌توانند.
اتفاق‌نظر وجود دارد که اگر ایران تنگه هرمز را ببندد، نیروهای آمریکایی و متحدانش در منطقه بالاخره موفق می‌شوند آن را باز کنند.
در خوشبینانه‌ترین حالت، بازگشایی تنگه چند روز طول می کشد و بدبینانه‌ترین پیش‌بینی‌ها سه ماه برای باز گرداندن حمل و نقل دریایی به تنگه را بیان می‌کنند و قیمت نفت به ۳۲۵دلار در هر بشکه خواهد رسید.
تاثیر بسته شدن تنگه هرمز بر قیمت جهانی نفت مسلما بستگی دارد به مقدار نفتی که روزانه از بازار کم می‌شود و مدت زمان این اختلال. سه سناریو در این باره وجود دارد:
در خوشبینانه‌ترین سناریو، تنگه هرمز تنها چند روز به روی حمل و نقل اقتصادی بسته می شود و تاثیر آن بر قیمت نفت نسبتا حداقل خواهد بود ولی انتظار یک افزایش قیمت تا ۱۰۰ دلار در هر بشکه را به خاطر عدم اطمینان در مورد نتیجه این کار خواهیم داشت، ولی بعد قیمت به سرعت به زمان قبل از بحران بازمی‌گردد.
جریان ۲۰.۷ میلیون بشکه نفت خام و محصولات نفتی در صورت بسته شدن کامل تنگه هرمز متوقف می‌شود، ولی ۴ میلیون بشکه آن توسط خط لوله های فعلی از عربستان به دریای سرخ و خط لوله نفت خام ابوظبی که تنگه هرمز را دور می‌زند، جبران می‌شود. به علاوه، عربستان ذخایر نفتی در تاسیسات ذخیره سازی سراسر جهان از جمله روتردام در اروپا ،اوکیناوا و چین در آسیا و گالف کوست آمریکا دارد.
در سناریوی بدبینانه، سیستم جهانی پاسخ به شرایط اضطراری نفت در دو ماه اول بحران بسیار تحت فشار قرار می‌گیرد. این در شرایطی است که تنگه هرمز در ۴۵ روز اول کاملاً بسته می‌ماند که باعث می‌شود قیمت نفت به بالاترین حد برسد.
ذخایر نفتی سراسر جهان برای جبران کمبود نفت کافی خواهد بود، ولی میزان مصرف روزانه از ذخایر استراتژیک چالش آفرین خواهد شد.
تحقیقات نشان می‌دهد حداکثر ۱۴.۴میلیون بشکه نفت و محصولات نفتی از ذخایر کشورهای عضو آژانس بین‌المللی انرژی در ماه اول ارائه می‌شود و ۱۲.۵میلیون بشکه هم در ماه دوم. در صورتی که اختلال نفتی به ترتیب ۱۶.۹ و ۱۵.۵میلیون بشکه در روز خواهد بود.
در آخر، در بدترین شرایط، تولید نفت خلیج فارس و زیرساخت‌های صادرات نفت به‌شدت آسیب می‌بیند و تنگه هرمز کاملاً بسته می‌شود. این شرایط قیمت نفت را به آسمان می‌رساند و تا زمان سقوط اقتصاد جهان به یک رکود عمیق پایین نخواهد آمد.
ولی تأثیر از دست رفتن تولید خلیج فارس را می‌توان تا حدی با ۴۰درصد باقیمانده ذخایر استراتژیک جهان و ۲۰۰میلیون بشکه در روزی که عربستان در ذخایر خود حفظ کرده جبران کرد، البته در صورتی که تأسیسات صادرات عربستان دست نخورده بماند.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

نفت خام در چه صورتی قابل تحریم نیست؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا ؛ یکشنبه هفته گذشته طرح افزایش ظرفیت پالایشگاه و پتروپالایشگاه‌ها با استفاده از سرمایه‌های مردمی در دستور کار مجلس شورای اسلامی قرار گرفت و نمایندگان مجلس با کلیات این طرح موافقت کردند. طبق این طرح دولت موظف میشود که از طریق اعطای تنفس خوراک به بخش خصوصی برای مدت یک الی دو سال جذب سرمایه کرده و نقدینگی موجود را از بازارهای غیرمولد به سمت ساخت پتروپالایشگاه‌ها هدایت کند.

سازوکار فعلی برای تشویق بخش خصوصی به ساخت پتروپالایشگاه اعطای “تخفیف خوراک” است که جذابیت لازم برای جذب سرمایه‌های خرد را ندارد.
در سازوکار “تخفیف خوراک” سود سرمایه‌گذار در یک بازه طولانی ۱۵ ساله برمیگردد که این موضوع باعث شده سرمایه به سمت این بازار حرکت نکند. اما اعطای تنفس خوراک دو سال پس از بهره‌برداری پتروپالایشگاه، علاوه بر اینکه این بازه را به ۶ سال کاهش داده؛ باعث افزایش سوددهی نیز خواهد شد.
 
در این راستا اسدالله قره‌خانی عضو کمیسیون انرژی مجلس با اشاره به ضرورت توسعه صنایع پتروپالایشی گفت: ما باید از سال‌های گذشته فکری به حال توسعه صنایع پتروپالایشی میکردیم. حتی همان سال‌هایی که نفت ما بالای ۱۰۰ دلار بود نیز تحریم می‌شدیم و در فروش نفت محدودیت ایجاد می‌شد. میتوانیم با ایجاد پالایشگاه‌ها نفت را به فرآورده تبدیل کنیم و در بازارهای منطقه به فروش برسانیم.
 
وی ادامه داد: اگر نفت به فرآورده تبدیل شود در این صورت قابل تحریم نیست اما حالا که پالایشگاه نساختیم مجبوریم نفت خام را صادر کنیم. بازار فرآورده‌های نفتی و مقاصد فروش بسیار متکثر هستند و امکان شناسایی و تحریم‌پذیری محموله‌های ایران وجود ندارد اما بازار نفت خام اینطور نیست و تعداد محدودی بازیگر در این بازار وجود دارد. مثلاً نفت ایران به ۱۰ تا پالایشگاه صادر میشود که این ۱۰ تا همه شرکای استراتژیک آمریکا هستند و در رابطه با آمریکا منافع زیادی دارند.
 
*ضرورت تامین مالی پروژه‌های پالایشی با استفاده از ظرفیت‌های داخلی
قره‌خانی افزود: برای ساخت پتروپالایشگاه و صادرات فراورده به جای نفت خام کمیسیون انرژی طرحی را آماده کرده که به زودی برخی ایرادات آن برطرف شده و تکمیل خواهد شد. طبق این طرح قرار است با استفاده از سرمایه‌های مردمی و نقدینگی موجود مشکل تامین مالی ساخت این واحدها حل شود.
 
عضو کمیسیون انرژی مجلس اظهار داشت: ما باید در پذیره‌نویسی‌ها دقت نظر داشته باشیم تا موسسات مالی و اعتباری دومی باز نشود که یک عده بیایند پول مردم را جمع کنند که اهلیت لازم را نداشته باشند و بعد شاهد مالباختگان پتروپالایشگاه‌ها باشیم. اما در مجموع بهترین مسیر برای تامین مالی استفاده از ظرفیت‌های داخلی است.
 
وی در پایان به فواید توسعه پتروپالایشگاه‌ها و حرکت از خام فروشی به فرآورده فروشی اشاره کرد و گفت: قطعاً یک پالایشگاه اشتغال زایی خوبی را دارد، اشتغال زایی مستقیم و غیرمستقیم دارد و مضافاً بر اینکه درآمدهایی را برای دولت ایجاد می کند، ارزش افزوده ی بالایی را هم ایجاد میکند.
نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

قزاقستان؛ دریای بنزین بدون حق صادرات

به گزارش خبرنگار گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، به نقل از ritmeurasia ، مهلت قانونی صادرات آن نه تنها “به منظور جلوگیری از کمبود بحرانی و افزایش قیمت‌ها در بازار داخلی محصولات نفتی”، بلکه همچنین به منظور جلوگیری از امکان صادرات دوباره احتمالی مواد خام روسی مرتبط بود. برای اولین بار ممنوعیت موقت صادرات محصولات سبک نفتی در قزاقستان در پایان سال ۲۰۱۰ اعمال شد و سپس به طور مداوم گسترش یافت.

ضرورت لغو آن با تکمیل مدرن سازی سه پالایشگاه بزرگ موجود در قزاقستان در سال گذشته که ۱۰ سال به طول انجامید، به وجود آمد.

ظرفیت پالایش نفتی در آنها از ۱۳.۸ میلیون تن به ۱۶.۵ میلیون تن در سال افزایش یافته است، کیفیت محصولات نفتی با استانداردهای اروپایی K-4 و K-5 مطابقت دارد و میزان تولید محصولات سبک نفتی از ۵۳ درصد به ۶۵ درصد رسیده است.

در سال ۲۰۱۸، تولید بنزین اتومبیل به ۲.۳۵ میلیون تن، سوخت دیزل – ۰.۹ میلیون تن، سوخت جت – به ۰.۵۴ میلیون تن افزایش یافت.

به گفته وزیر انرژی کانات بوزومبایف، در سال ۲۰۱۸ عرضه محصولات نفتی به بازار داخلی ۹۳.۲ درصد برای بنزین، ۹۱.۱ درصد برای سوخت دیزل و ۶۲ درصد برای نفت خام افزایش داشته است. در سال جاری (به استثنای سوخت دیزل زمستانی) به ۱۰۰٪ خواهد رسید.

اگر تا چند وقت اخیر این جمهوری یک سوم سوخت مورد نیاز و روان کننده‌ها را وارد می‌کرد، اکنون برای اجتناب از موجودی بیش از حد از بازار، آماده صادرات نفت خود است. پیش بینی شده است که حجم مصرف بنزین در کشور در سال ۲۰۱۹ به ۴.۲۸ میلیون تن خواهد رسید در حالی که تولید آن ۴.۶۲ میلیون تن و در سال ۲۰۲۰ به ترتیب ۴.۳۸ میلیون و ۴.۹۵ میلیون تن خواهد بود.

در اواسط ماه سپتامبر سال گذشته، وزارت انرژی اعلام کرد که قزاقستان نیاز مبرم به شروع صادرات بنزین در ماه اکتبر-نوامبر دارد.

در پایان سال، برنامه ریزی برای صادرات ۴۰۰ هزار تن و در سال ۲۰۱۹ به ۱-۱.۲ میلیون تن رسید. در ماه ژانویه، وزیر صادرات بنزین را به ۶۰۰ هزار تن تصحیح کرد.

اولین کشور دریافت کننده قرقیزستان بود که سالانه حدود ۱ میلیون تن سوخت و روان کننده مصرف می‌کرد که می‌توانست جایگزین اصلی تامین کننده فرآورده های نفتی روسی شود.

وزیر انرژی گفت: “ما بنزین را به قرقیزستان به قیمت‌های بازار در دسته‌های حدود ۱۰ هزار تنی ارسال می‌کنیم.” لازم به ذکر است که تفاوت قیمت‌ها برای انواع مختلف فرآورده‌های نفتی در قزاقستان و قرقیزستان بین ۳۰ تا ۷۰ تنگه در هر لیتر است.

برای صادرات سوخت و روانکارها، لازم است که توافقنامه‌های بین دولتی نه فقط با کشورهایی که قصد صادرات به آن را دارند، امضا شود.

روابط با روسیه باید توسط قانون مجددا اصلاح شود و حجم آن مجددا نوشته شود، نرخ توازن احتمالی مشترک نیز باید بالا رود. زمان برای این کار بیش از حد معمول بود. انتظار میرفت قزاقستان در ماه اکتبر شروع به صادرات بنزین به قرقیزستان کند.

با این حال، مذاکرات طولانی‌مدت ایجاد یک بازه قانونی ضروری، تمام برنامه‌ها را متوقف کرد به این ترتیب تحویل در ماه نوامبر یا فوریه آغاز نشد.

در جلسه پارلمانی در روز ۱۴ فوریه، رئیس وزارت انرژی وعده داد که “در پایان سه ماهه اول سال ۲۰۱۹، کشور قصد دارد صادرات بنزین را آغاز کند.” اما، دوباره به تعویق افتاد. مقامات درباره دلایل این امر اظهار نظر نمی‌کنند. امروز، وزارت انرژی قصد دارد اولین سری را در ماه جولای صادر کند.

در حالی که مقامات هر دو کشور مذاکرات کندی در زمینه تامین بنزین انجام می‌دهند، مازاد آن از قزاقستان بدون کنترل رسمی، پرداخت مالیات و مشکلات خاص به قرقیزستان منتقل می‌شود. تنها قرقیزستان بیش از ۵ میلیارد سوم (حدود ۷۱ میلیون دلار) بودجه را از دست می‌دهد.

بر اساس گزارش انجمن صنایع معدنی قرقیزستان، تا یک سوم کل حجم بازار داخلی سوخت و روان کننده‌ها (۲۵۰-۳۰۰ هزار تن در سال) از راه غیرقانونی تامین می‌شود، که سهم زیادی از این قاچاق را بنزین از قزاقستان به خود اختصاص داده است.

در عین حال، بنزین مازاد تأثیر مثبتی بر قیمت خرده فروشی قزاقستان دارد. روند کاهش قیمت در وسط سال گذشته مشخص شده است و از آن زمان تغییری نکرده است.

با توجه به مازاد حاصل در دو ماه اول امسال، پالایشگاه های نفت حتی مجبور شدند حجم تولید را کاهش دهند.
مازاد بنزین (هماانند کسری قبلی) ناشی از بی میلی یا ناتوانی وزارت انرژی در برنامه ریزی تاکتیکی یا استراتژیک به وجود آمده است.

به ویژه اینکه، با افزایش تولید در کارخانجات مدرن، مقامات از واردات بنزین روسیه خودداری نکردند و بیش از حد بنزین AI-92 وارد کردند.

در طول سال، هزینه یک لیتر بنزین با نام تجاری AI-92 از ۱۶۳ به ۱۴۵ تنگه کاهش یافت، اما هنگامی که این مازاد سوخت فروخته شود، قیمت‌ها دوباره افزایش خواهند یافت.

اما همه چیز در رابطه با سوخت دیزلی بسیار ناراحت کننده است: هزینه یک لیتر سوخت تا ۱۹۳ تنگه افزایش یافته است.

در وزارت انرژی، قیمت بالای این نوع سوخت خودرو که در تولید ارزان است، به رشد فصلی مصرف توسط تولیدکنندگان کشاورزی، افزایش فصلی ترافیک حمل و نقل و همچنین به واردات خُرد وابسته است. در همین زمان، آنها “فراموش” شد که اشاره شود برای محافظت از بازار در تابستان گذشته، مالیات غیر مستقیم برای سوخت دیزل ۱۷ برابر افزایش یافت! با این حال، وعده‎ای داده نشده که این معیار موقت تا تاریخ ۱ نوامبر ۲۰۱۸ معتبر باشد.

علاوه بر این، تمرکز مجدد پالایشگاه‌ها روی تولید بنزین اکتان بالا باعث کمبود شدید سوخت دیزل شده است. به این ترتیب که، تولید بنزین سالیانه ۳۱.۵ درصد و سوخت دیزل – ۱۰.۶ درصد افزایش یافته است. به گزارش کمیته آمار وزارت اقتصاد جمهوری قزاقستان، در ماه‌های ژانویه تا مارس امسال ۹۱۶.۵ هزار تن بنزین (از جمله برای حمل و نقل هوایی) تولید شد که ۱۱.۲ درصد بیشتر از سه ماهه اول سال ۲۰۱۸ است.

تولید سوخت دیزل تنها ۴.۷٪ افزایش یافت (تا ۱.۱ میلیون تن). تقاضا برای آن، حتی در زمستان، بیش از عرضه شد، و ب این ترتیب قیمت‌ها بالا رفت.

امروز، پیش بینی قیمت سوخت حتی برای یک یا دو ماه با برنامه قیمت گذاری فعلی امکان پذیر نیست. برای تثبیت قیمت‌ها، تنظیم دولتی بازار سوخت خودرو نه تنها در خرده فروشی (همانطور که قبل از این وجود داشت)، بلکه همچنین در عمده فروشی نیز ضروری است. برای بیش از یک ربع قرن رد یک اقتصاد برنامه ریزی شده معلوم شد که “دست نامرئی بازار” به خودی خود چیزی در جای خود قرار نمی‌دهد.

علاوه بر این، هیچ اطمینانی در مورد آغاز کمبود سوخت وجود ندارد. بنابراین، تقریبا ۱.۵ سال پیش، کانات بوزومبایف، با اشاره به محاسبات متخصصین بین المللی و قزاقستانی، استدلال کرد که کشور تا سال ۲۰۲۳ کمبود بنزین و سوخت دیزل را خواهد داشت و تا این زمان باید چهارمین پالایشگاه ساخته شود.

در حال حاضر، با استناد به داده‌های همان کارشناسان بین‌المللی، به نظر می‌رسد که “به لطف مدرنیزاسیون انجام شده، تاخیر خوبی تا سال ۲۰۲۶-۲۰۲۷ بدست آوردیم”، و همچنین با گازدار کردن وسایل نقلیه، “تا سال ۲۰۳۰ ظرفیت‌های جدید برای بازار داخلی لازم نخواهد بود” .

با توجه به شرایطی که برنامه‌ریزی مدرنیزه کردن پالایشگاه‌های موجود تقریبا دوبار به تأخیر افتاده، ساخت یک کارخانه جدید نباید تا سال ۲۰۳۰ به تعویق بیفتد.

قیمت سوخت باید در برنامه‌های توسعه اقتصاد قرار گیرد. دولت نیاز به عمل مشابهی با بنزین و سوخت دیزل، همانند تورم – برنامه‌ریزی قیمت‌ها در کوریدوری پایدار دارد.

برای ارائه یک محصول استراتژیک مانند سوخت،  که کل اقتصاد کشور را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بی‌برنامه بودن بازار غیر قابل قبول است.

برای ساخت استراتژی خاص خود برای توسعه بازار سوخت، نمی‌توان خط مشی قیمت گذاری کشورهای نزدیک و دور را نادیده گرفت.

در غیر این صورت، صادر کنندگان قزاقستانی، که مایل به کسب درآمد اضافی با توجه به تفاوت قیمت‌ها هستند، بنزین را در مسیری که قبلا نورد شده است، صادر خواهند کرد.

در نتیجه، قزاقستان دوباره با کمبود مصنوعی سوخت مواجه خواهد شد. برابری قیمت اجازه خواهد داد که از چنین جریان‌های غیر مجاز و افزایش قیمت حاصل از آنها جلوگیری شود.

مادامی که توافق کشورهای عضو EAEU در ایجاد یک بازار انرژی مشترک تا سال ۲۰۲۵ وجود دارد، قیمت سوخت و روان کننده‌ها در قزاقستان باید به سطح کشورهای عضو اتحادیه رسانده شود. البته، لازم است که همه عوامل موثر بر شکل گیری قیمت نهایی سوخت را مورد توجه قرار دهیم.

 

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

تنش‌های ایران و آمریکا؛ قیمت طلا و نفت در بازارهای جهانی افزایش یافت

قیمت طلا در بازارهای جهانی به بالاترین میزان خود در شش سال اخیر رسیده است. دلیل این افزایش قیمت، اطمینان سرمایه‌گذاران از امن بودن سرمایه‌شان از خطرات احتمالی مانند احتمال بروز درگیری نظامی اعلام شده است.

قیمت نفت خام هم که اوائل ماه جاری با کاهش مواجه شده بود افزایش یافته است.

دلیل افزایش قیمت نفت، تنش‌ها در خلیج فارس و تنگه هرمز است، منطقه‌ای که یکی از بزرگ‌ترین مناطق صدور نفت و گاز در جهان است و درگیری احتمالی می‌تواند جریان صدور آن را با اختلال جدی مواجه کند.

یک پنجم نفت مصرفی دنیا از این منطقه تامین می‌شود.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا گفته است در واکنش به سرنگون کردن پهپاد آمریکا توسط ایران می‌خواسته به سه نقطه در ایران حمله کند اما به دلیل آن که به او گفته شد در چنین حمله‌ای ممکن است ۱۵۰ نفر کشته شوند، تصمیم به لغو این حمله گرفت.

طبق گزارش‌ها، تحت تاثیر این تنش‌ها، قیمت نفت خام آمریکا ده درصد افزایش یافته و نفت خام برنت دریای شمال با افزایش ۵ درصدی مواجه شده است.

ایران به دلیل تحریم‌های شدید آمریکا با کاهش شدید در میزان صادرات نفتی خود مواجه شده است.

طبق برخی گزارش‌ها، صادرات نفتی ایران از زمان شروع مجدد تحریم‌های آمریکا، از حدود ۲ میلیون و ۷۰۰ هزار بشکه به کمتر از یک میلیون رسیده است.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

هند مشتری وفادار نفت ایران می‌ماند؟

هند سومین مصرف‌کننده بزرگ نفت در جهان است که حدود ۸۰ درصد از نیازهای نفتی خود را از طریق واردات تأمین می‌کند.

همچنین این کشور دومین خریدار بزرگ نفت ایران پس از چین به حساب می‌آید. با در نظر گرفتن این حقایق می‌توان پی برد که تحریم‌ها علیه صادرات نفت ایران چه ضربه بزرگی برای این کشور در حال توسعه است.

به‌گزارش ایسنا، گمانه زنی‌های زیادی درباره رویکردی که هند در قبال تشدید تحریم‌های آمریکا علیه ایران اتخاذ خواهد کرد وجود دارد به‌تازگی نیز نشریه “پرینت” به نقل از یک مقام آگاه در دولت هند نوشت این کشور قصد دارد مذاکرات با ایران را برای بررسی راه‌های آغاز دوباره واردات نفت از ایران بررسی کند.

وی که خواست نامش محفوظ بماند تصریح کرد دولت هند درصدد واردات محدود نفت از ایران با توجه به تحریم‌های آمریکا است.
همچنین یک مقام دیگر هندی نیز گفت که به احتمال زیاد از بانک پاسارگاد که چندی پیش دولت هند مجوز افتتاح شعبه‌ای از آن در شهر بمبئی را صادر کرده برای انجام معاملات نفتی استفاده خواهد شد.

وی تصریح کرد: مذاکرات میان ایران و هند از مدتی پیش آغاز شده بود اما گفت‌وگوها به دلیل انتخابات سراسری هند متوقف شد. اکنون مذاکره با ایران از جمله اولویت‌های دولت هند است.

مقامات هندی همچنین تاکید کردند که ادامه واردات نفت از ایران هرچند محدود، یک پیام به تهران در خصوص موضع و دیپلماسی خارجی هند است.
چندی پیش سوشما سواراج وزیر امور خارجه هند در دیدار با محمد جواد ظریف وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در دهلی نو اعلام کرده بود که تصمیم‌گیری در خصوص واردات نفت از ایران پس از پایان انتخابات گرفته خواهد شد.

واردات کل نفت هند از ایران در دوره ژانویه تا آوریل سال جاری (۲۰۱۹) با ۴۵ درصد کاهش در مقایسه با مدت مشابه سال قبل به ۳۰۴ هزار و ۵۰۰ بشکه نفت خام در روز رسید.

این واردات در سال قبل ۵۵۲ هزار بشکه نفت خام در روز بوده است.

این صحبت‌ها در شرایطی است که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا ماه میلادی گذشته با هدف به صفر رساندن صادرات نفت ایران، از صدور معافیت مجدد به خریداران بزرگ نفت ایران از جمله هند امتناع کرد.

آمریکا صدور هر گونه معافیت از تحریم‌ها به کشورها از جمله هند برای خرید نفت از ایران را منتفی اعلام کرد و ادامه سیاست خصمانه خود در قبال ایران رامورد تاکید قرار داد.

هند مشتری ایران می‌ماند؟

در این رابطه خطیبی – کارشناس ارشد حوزه انرژی – در خصوص صحبت‌های اخیر به ایسنا گفت: طبیعتاً اگر منافع کشور هند ایجاب کند قطعاً مشتری نفت ایران باقی خواهد ماند چرا که هندی‌ها از این قضیه سودهای زیادی می‌برند و می‌توانند از این طریق کالاهای خودشان را به ما بفروشند و یا تهاتر صورت گیرد.

به گفته وی نه تنها هند بلکه سایر کشورهایی که با ایران تجارت دارند اگر از ایران نفت نخرند ما نیز کالایی از آن‌ها خریداری نمی‌کنیم
بنابراین این کشورها بازار ایران را از دست می‌دهند.

کارشناس ارشد حوزه انرژی افزود: بعضی از این کشورها مایل نیستند که بازار ایران را از دست دهند به همین دلیل به راحتی تن به‌این کار نخواهند داد در خصوص پرداخت‌ها نیز می‌توان تهاتر انجام داد در مورد کشور هند قرار بود این امر با پول همان کشور یعنی روپیه انجام شود که این موضوع می‌تواند جذابیت زیادی برای این کشور داشته باشد.

خطیبی تاکید کرد: امنیت ملی انرژی کشورهای آسیایی با خلیج فارس و کشورهای صادرکننده خلیج فارس بیشتر گره خورده است، تا کشورهایی مثل آمریکا که می‌توانند از جاهای دیگر نفت تهیه کنند و یا خودشان نفت تولید کنند.

وی با بیان اینکه کشورهای آسیایی انگیزه بیشتری نسبت به کشورهای اروپایی و آمریکایی دارند که بخواهند تجارت خودشان را با ایران حفظ کنند، گفت: به اعتقاد من چین، هند و مابقی کشورهای اروپایی مایل هستند که تجارتشان را با ایران حفظ کنند که دو دلیل اصلی نیز برای این موضوع وجود دارد یکی بازار ایران و دیگری حفظ امنیت انرژی منطقه که به یک کشور مهم صادرکننده یعنی ایران گره خورده است.

کارشناس ارشد حوزه انرژی اظهار کرد: نگرانی عمده این کشورها بیشتر جریمه‌هایی است که ممکن است به خاطر تحریم اعمال شود که اگر بتوانند آن را حل کنند قطعاً ترجیح می‌دهند که این کار ادامه داشته باشد.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

پیشنهادی تازه درباره قیمت بنزین

به گزارش افکارنیوز، «مصرف خدماتی» یارانه پنهان بنزین به دلیل مؤثر بودن در قیمت‌های نهایی کالاها، شاید فعلا قابل اغماض باشد اما دولت می‌تواند برای جهت‌دهی به «مصرف رفاهی» یارانه بنزین،قیمت بنزین را برای پرمصرف‌ها گران‌تر از کم‌مصرف‌ها نماید.
مصرف بنزین در کشور حدود ۹۰ میلیون لیتر در روز است. این سوخت دارای دو نوع مصرف در کشور می‌باشد: «مصرف رفاهی» و «مصرف خدماتی».
«مصرف رفاهی» عبارتست از مصرف بنزین در موتورسیکلت‌ها و خودروهای شخصی که برای جابجایی خانوارها استفاده می‌شود.

این نوع مصرف تقریبا معادل ۴۸ میلیون لیتر در روز است که ۵۴ درصد مصرف بنزین را شامل می‌شود.

«مصرف خدماتی» بنزین شامل مصرف بنزین در پیک‌های موتوری (تقریبا ۳ میلیون لیتر در روز)، تاکسی‌های سنتی و اینترنتی (تقریبا ۱۶.۵)، وانت‌ها (۱۸.۵) و کامیونت‌ها (۳.۸) می‌شود.

در نتیجه، «مصرف خدماتی» بنزین برابر ۴۲ میلیون لیتر است که ۴۶ درصد مصرف بنزین را شامل می‌شود.

لذا با نگاهی کلی به موضوع می‌توان نتیجه گرفت که نیمی از مصرف بنزین در بازار و تعیین قیمت نهایی کالاها تأثیر داشته و نیمی دیگر تأثیری در آن ندارد.

میزان یارانه پنهان بنزین چقدر است؟

با فرض قیمت ۴۲۰۰ تومانی دلار و ۶۰ دلاری هر بشکه نفت، قیمت هر لیتر بنزین در بازارهای جهانی معادل ۲۰۰۰ تومان است.

لذا میزان تخفیفی که دولت برای مصرف‌کنندگان بنزین در ایران در نظر گرفته است معادل ۵۰% می‌باشد که این رقم در سال بالغ بر ۳۳ هزار میلیارد تومان (۷.۸ میلیارد دلار) خواهد شد.

تخفیف یا یارانه پنهان بنزین با نرخ ارز ۸ هزار تومان معادل ۹۱ هزار میلیارد تومان (۱۱.۴ میلیارد دلار) در سال و با نرخ ارز ۱۵ هزار تومان معادل ۲۰۰ هزار میلیارد تومان (۲۵ میلیارد دلار) در سال است.

تخفیف در مصارف مختلف بنزین چه نتایجی دارد؟

تخفیف در مصارف رفاهی بنزین که توسط صاحبان ۱۷ میلیون خودروی شخصی صورت می‌گیرد، تنها باعث پایین ماندن هزینه‌های حمل‌ونقل خانوارها می‌شود و سبب شده است تا سهم هزینه بنزین از درآمد خانوارهای صاحب خودرو تنها معادل ۳ درصد باشد.

تخفیف یا یارانه پنهان بنزین در بخش «مصرف خدماتی» تبدیل به درآمدزایی و ثروت‌آفرینی شده و اشتغالزایی را برای ۲ میلیون راننده تاکسی سنتی و اینترنتی، ۲.۵ میلیون راننده وانت و تعدادی پیک موتوری تسهیل کرده است.
پس بطور کلی نیمی از تخفیف بنزین در بخش «مصرف خدماتی»، تنها صرف پایین‌نگه‌داشتن هزینه‌های حمل‌ونقل خانوارها شده و نیمی دیگر در بخش «مصرف خدماتی»، تبدیل به ارزش افزوده می‌شود و فرصت کسب‌وکار را برای حداقل ۵ میلیون نفر آماده کرده است.

با توجه به موارد یادشده می‌توان گفت که از مجموع ۲۵ میلیون نفر صاحبان خودرو و موتورسیکلت بنزین‌سوز، ۲۰ میلیون نفر صرفا از تخفیف بنزین در جهت کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل و ۵ میلیون نفر از تخفیف بنزین در جهت کسب درآمد و ثروت‌آفرینی منتفع می‌شوند.

با توجه به پایان‌پذیربودن منابع نفت و گاز و رشد مصرف داخلی، دولت تا زمان مشخصی توان تأمین بنزین ارزان برای همه را خواهد داشت.

در نتیجه بهتر است تا از تخفیف بنزین که سالانه معادل ۳۳ هزار تا ۲۰۰ میلیارد تومان است، به نحوی استفاده شود که مردم رفته‌رفته از این تخفیف بی‌نیاز شوند.
دولت می‌بایست با جهت‌دهی صحیح به یارانه پنهان بنزین ، خانوارها را از این تخفیف بی‌نیاز سازد که تنها راه این مهم، افزایش درآمد خانوار یا کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل است.

«مصرف خدماتی» یارانه پنهان بنزین به دلیل مؤثر بودن در قیمت‌های نهایی کالاها، شاید فعلا قابل اغماض باشد اما دولت می‌تواند برای جهت‌دهی به «مصرف رفاهی» یارانه بنزین، قیمت بنزین را مانند برق و گاز برای پرمصرف‌ها گران‌تر از کم‌مصرف‌ها نماید.

درآمد حاصل از این افزایش قیمت می‌تواند برای افزایش درآمد خانوار یا کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل بکار رود.

دو راهکار دولت برای افزایش درآمد خانوار

برای افزایش درآمد خانوار، دولت دو راهکار کلی در پیش دارد که راهکار اول تخصیص یارانه نقدی یا کوپن است.

راهکار دوم نیز یک راهکار بلندمدت بوده که در آن دولت می‌بایست با تخصیص درآمدهای جدید از فروش بنزین، به توسعه زیرساخت‌ها در جهت اشتغالزایی و افزایش سطح درآمد عمومی بپردازد.

برای کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل نیز راهکارهایی مانند جایگزین کردن سوخت‌های ارزان نظیر CNG و یا توسعه حمل‌ونقل عمومی پیش روی دولت است که محل تأمین هزینه‌های آن نیز از همان محلِ افزایش قیمت بنزین برای پرمصرف‌ها، تأمین خواهد شد.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

درگیری‌های اقتصادی در جهان به نفع ایران/ قیمت نفت کاهش نمی‌یابد

به گزارش خبرنگار خبرگزاری فارس قیمت نفت به ۷۱ دلار در هربشکه رسید و این افزایش قیمت زمانی اتفاق افتاد که آمریکا حاضر به تمدید معافیت های نفتی به خریداران نفت ایران نشد.

هدف آمریکا از تمدید نکردن معافیت‌ها صفر شدن نفت ایران است. صادرات نفت ایران در که در ماه مارس یک میلیون و ۷۰۰ هزار بشکه بود در ماه گذشته با فشار بیشتر آمریکا به ۱ میلیون ۳۰۰ هزار بشکه رسید. اخیرا برخی از رسانه های بین المللی ادعا کرده اند با عدم تمدید معافیت ها صادرات نفت ایران به ۵۰۰ تا ۷۰۰ هزار بشکه می رسد و صفر نخواهد شد.

کارشناسان بین المللی بازار نفت معتقدند خروج نفت ایران از بازار به دلیل وجود نفت جایگزین توسط عربستان و امارات و حتی نفتی که از سوی امریکا به بازار آسیا تزریق می شود قیمت نفت را تغییر زیادی نخواهد داد و در حدود همین ۷۰ دلار نگه خواهد داشت.

جنگ اقتصادی جهانی به نفع ایران شد

عبدالسمیع بهبهانی تحلیلگر کویتی بازار نفت گفته است قیمت نفت در سه ماه دوم و تا پایان سال ۲۰۱۹ در حدود ۶۸ تا ۷۰ دلار باقی خواهد ماند.

وی معتقد است درگیری‌های اقتصادی که در بازار جهانی نفت وجود دارد به خصوص در گیری هایی که بین چین و آمریکا وجود دارد اجازه نمی دهد قیمت نفت کاهش یابد و این به نفع ایران است. زیرا اگر اقتصاد جهانی شاهد این برخوردها نبود قیمت نفت روند نزولی به خود می گرفت و به ۴۰ دلار هم می رسید و شاید اوضاع بدتر از این بود زیرا علی رغم آنکه گفته می شود عربستان نمی تواند نفت خود را جایگزین نفت ایران کند اما عملا این اتفاق رخ داد و عربستان و امارات به راحتی توانستند نفت خود را جایگزین نفت ایران کنند.

عربستان و امارات نمی‌توانند نفت بیشتری تولید کنند

بهبهانی با تاکید براینکه اکنون عربستان و امارات به دنبال این هستند تا اوپک به توافق قبلی خود پایبند باشد و آن را ادمه دهد گفت: علت این موضوع این است که اولا اگر اوپک بخواهد تولید خود را افزایش دهد عربستان و امارات بیش تر از این قادر به تولید نیستند و اگر اوپک بخواهد تولید خود را بیش از گذشته کاهش دهد عربستان و امارات به دلیل وعده ای که به آمریکا داده اند اجازه این کار را نمی دهند زیرا که قیمت نفت بیش از ۷۰ دلار خواهد شد.

این تحلیلگر بازار نفت معتقد است جدای از مسئله عربستان و امارات باید به نفت شیل آمریکا نیز توجه کرد زیرا که این کشور به دنبال بالابردن تولید نفت شیل خود و تزریق آن به بازار آسیا است و اگر اوپک توافق خود را تمدید نکند و اقدام به کاهش تولید نفت در بازار کند آنگاه عربستان می تواند تولید خود را بالا ببرد.  

صفر شدن صادرات نفت ایران قیمت نفت را به ۸۰ دلار می رساند

محمد الصبان یکی از کارشناسان اقتصادی و انرژی عربستانی در گفت‌وگو با ایندیپندنت عربی گفت: آمریکا با تحریم نفت ایران و عدم تمدید معافیت ها عملا صادرات نفت ایران که روزانه ۲ و نیم میلیون بشکه در روز بود را به نصف رساند و سعی دارد تا صادرات نفت ایران  را صفر کند.

وی ادامه داد: وابستگی اقتصاد ایران به نفت ۴۰ درصد است و این را باید در نظر گرفت که اگر چه تحریم نفت ایران می تواند اثرات منفی روی اقتصاد ایران بگذارد اما اقتصاد ایران را فلج نخواهد کرد.

الصبان با تاکید براینکه اگر صادرات نفت ایران صفر شود به دلیل جبران نفت این کشور توسط عربستان و امارات قیمت نفت افزایش زیادی نخواهد کرد گفت: در  این شرایط قیمت نفت به ۸۰ دلار خواهد رسید؛ اگرچه این موضوع برای ایران خوشایند نیست.

این تحلیلگر عربستانی معتقد است عربستان دو برابر ظرفیت کنونی خود می تواند تولید کند و اجازه نخواهد داد تا کمبود نفت در بازار احساس شود.

تبعات تحریم نفت ایران در آمریکا

کارشناسان بین‌المللی کاهش صادرات نفت ایران را دارای تبعاتی برای اقتصاد جهانی و حتی جامعه امریکا نیز می‌دانند. از جمله گران شدن سوخت‌هایی نظیر بنزین و گازوئیل که در تابستان احتمالاً با اعتراضات مردم امریکا نسبت به دولت همراه خواهد بود.

در این باره رویترز می‌نویسد: «قیمت بنزین در امریکا در سال‌جاری میلادی تاکنون ۲۵ درصد افزایش یافته که تحریم‌های نفتی ترامپ علیه ایران سهم به سزایی در این افزایش قیمت داشته است. افزایش قیمت بنزین در امریکا سبب شده بخش زیادی از درآمد مصرف‌کنندگان طبقه متوسط در امریکا از دست برود. تحریم‌های ضد ایرانی دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهوری امریکا و اقدام این دولت برای لغو معافیت مشتریان نفت ایران از این تحریم‌ها، می‌تواند به‌زودی قیمت‌ها را حتی بیش از پیش افزایش دهد.

برخی مصرف‌کنندگان امریکایی هم‌اکنون سه دلار برای هر گالن بنزین می‌پردازند و اگر قیمت‌ها بیشتر افزایش یابد، فشار بیشتری را متحمل می‌شوند و این موضوع نارضایتی به همراه خواهد داشت.»

بررسی‌ها نشان می‌دهد که در حال حاضر هر بار پر کردن باک بنزین در طول هفته، ۱۴ درصد از درآمد یک کارمند متوسط امریکایی را به خود اختصاص می‌دهد، اما این رقم ۱۰ هفته پیش حدود ۱۱ درصد بود.

مقامات امریکایی مدعی هستند که ظرفیت تولید نفت امریکا، عربستان و امارات به اندازه‌ای است که می‌تواند خروج نفت ایران از بازار را آسان و تغییرات قیمتی را مدیریت کند. امریکا در این مسیر سیاست «چماق و هویج» را اتخاذ کرده و به مشتریان نفت ایران هشدار داده است که اگر از ایران نفت بخرند، مجازات خواهند شد. اگرچه روابط تجاری مشتریان سنتی نفت ایران از جمله ژاپن، چین، هند، ترکیه و کره جنوبی با امریکا گسترده‌تر از روابط آنها با ایران است اما این فشارهای امریکا با مخالفت برخی از خریداران همراه بوده است. برای مثال ترکیه اعلام کرده که آنکارا به‌دنبال مجاب کردن امریکا به‌منظور تمدید معافیت‌های تحریمی در زمینه خرید نفت ایران است.

برای پالایشگاه توپراش بزرگترین واردکننده نفت در ترکیه، جایگزین کردن نفت کشورهای دیگر کار چندان آسانی نیست. در کنار اعتراضات مقامات کشورهای خریدار نفت ایران که پالایشگاه‌هایی ساخته شده بر اساس مؤلفه‌های نفت ایران دارند، مسأله دیگری که بازار را دچار سردرگمی کرده، ظرفیت واقعی تولید نفت کشورهاست.

ایران چه میزان نفت می‌فروشد؟

سال ۱۳۹۵ صادرات نفت خام ایران در نتیجه اجرای برجام جهش کرد و به مرور به بالاتر از ۲.۲ میلیون بشکه در روز رسید. آن زمان تولید نفت خام ایران نیز در یک قدمی بازگشت به رکورد ۴ میلیون بشکه در روز قرار داشت. به طوری که اواخر آن سال در توافق اولیه کاهش تولید اوپک سطح تولید مرجع ایران ۳.۹۷۵ میلیون بشکه در روز در نظر گرفته شد.

با بازگشت تحریم‌های امریکا در سال ۱۳۹۷ دوباره نمودار تولید و صادرات نفت خام ایران روندی نزولی به خود گرفت و تقریباً اروپایی‌ها که به تازگی خرید نفت از ایران را از سر گرفته بودند؛ برای حفظ روابط تجاری خود با امریکا از این خرید صرف نظر کردند. اما مشتریان سنتی نفت خام ایران با سطح وابستگی شدیدتری به نفت ایران به خرید ادامه دادند و معافیت‌هایی ۶ ماهه نیز در ماه می‌۲۰۱۸ (آذرماه ۱۳۹۷) از امریکا دریافت کردند. تا امروز که معافیت‌های امریکا برای نفت ایران دیگر تمدید نشد.

اگر آخرین گزارش ماهانه اوپک بر اساس اطلاعات منابع ثانویه را ملاک قرار دهیم، در ماه مارس ۲۰۱۹ تولید نفت خام ایران ۲.۶۹۸ هزار بشکه در روز بوده است. البته معمولاً صادرات نفت خام بر اساس گزارش‌های وزارت نفت بالاتر از میزان اعلامی منابع ثانویه است که به‌دلیل محرمانه بودن آن در دوران تحریم، قابلیت دسترسی ندارد.

با در نظر گرفتن گزارش اوپک و با احتساب اینکه بخشی از این تولید نفت در پالایشگاه‌های داخلی مصرف می‌شوند، درحال حاضر بین یک تا ۲ میلیون بشکه نفت خام ایران صادر می‌شود. البته علاوه بر این نفت خام، صادرات میعانات گازی نیز مطرح است که آمار دقیقی از حجم آن در دست نیست. سؤال اینجاست که کشورهای صادرکننده نفت چقدر ظرفیت جایگزینی نفت خود را با نفت ایران دارند؟